از خود پرسیدم برای چه زنده ام ساعتها  اندیشیدم که بین بودن و نبودن مسئله انتخاب نیست  مسئله اختیار نیست بلکه چیز دیگری است زنده ام پس هستم  این بودن من است که باید به میل و اراده ام تعریف شود چشمانم را بستم تا بودن را تعریف کنم در مقابل چشمان بسته ام تنها تصور خالی از گلدان آبی سفالینی در من زنده شد باز کردم و دوباره بستم  تصویر آسمان بی روی ماه قلبی تهی را یافتم که خود تصویری است از جهنم  باز چشمانم بسته شد خاطرات گذشته ها ی نه چندان دور می آمد و مرا با خود به آن زمانها می برد زمانی که تمام ثروتم  قرص نان تازه ای بود که از خوردنش بسیار لذت می بردم از هر غذایی بهتر و چمدان کتابی بود که آنرا تمامی ثروت دنیا می دانستم  وقلبی پر از عشق و الفت که به جویباری می مانست که اسرار دریارا می داند و برای ریختن به آ ن لحظه شماری می کرد قلبی که هرگز حقارت را نمی شناسد و نمی شناخت     چون ذهن غنی تمام ثروتهای دنیارا به ارمغان می آورد. با خود فکر می کردم که من ذره ای کوچک از ذرات هستی ام و به گرد مرکز آفرینش در حال گردش ،  "  لو لاک لما خلقنا الافلاک  "    اما خوب که نگریستم دیدم دردرونم هستی و حقیقت و عشق مانند تمام ذرات هستی متبلور بود  گرچه چشمانم هنوز بسته بود اما ندای قلبم را می شنیدم که با تمام ترانه های عالم هستی در آمیخته بود و تمام ترانه هارا در نهایت زیبایی می شنیدم پیچ و تاب می خوردم و و لذت می بردم