طعم شور پفک مرا با خود به خلصه ی زمان بچگی می کشاند آن زمان که شادیهامان رنگ ریا نداشت و کذب نبود خنده هامان مستانه و مهمانیهامان مهمانی نور و پرنده بود رقصهامان صوفی وار و بقل هامان جایگاه مهرورزی و بازوان عریانمان پر از معصومیت کودکانه بود که محبت می پراکند و عشق ارزانی می داشت بی آنکه مورد تهمت قرار گیرد سیاست نون و آبمان نبود به تکه ای نان تازه دلخوش می شدیم  هربار که بزرگ بودن و غم روزگار کلافه ام می کند کافی است  کنجی بنشینم و پفکی را مزه مزه کنم و چشمانم را ببندم و خیالم را رها کنم تا به یاد بیاورم که احساسم هنوز بچگی را شادی را سرمستی و سرخوشی را از یاد نبرده است  وای باز طعم پفک و مزه ی شور دلنشین بچگی